[Sweetgirl]

[SIZE=3]Adam yeni kamyonuna bakmak icin evinden ciktiginda, üc yasindaki oglunun gayet mutlu bir bicimde elindeki cekicle kamyonun kaportasini mahvettigini görmüs. Hemen oglunun yanina kosmus ve cocugun eline cekicle vurmaya baslamis. Biraz sakinlesince oglunu hemen hastaneye götürmüs! Doktor, cocugun kirilan kemiklerini kurtarmaya calistiysa da elinden bir sey gelmemis ve cocugun iki elinin parmaklarini kesmek zorunda kalmis.
Cocuk ameliyattan cikip gözlerini actiginda, bandajli ellerini fark etmis ve gayet masum bir ifadeyle "Babacigim, kamyonuna zarar verdigim icin cok üzgünüm." demis ve sorna babasina su soruyu sormus: "Parmaklarim ne zaman yeniden cikacak?"
Babasi eve dönmüs ve hayatina son vermis....


Birisi masaya süt döktügünde ya da bir bebegin agladigini isittiginizde bu öyküyü hatirlayin. Cok sevdiginiz birine karsi sabrinizi yitirdiginizi anladiginizda, önce biraz düsünün. Kamyonlar onarilabilir, ama kirilan kemikler ve incinen duygular hicbir zaman onarilamaz; genellikle kisiyle performansi arasindaki farki göremeyiz. Insani sonsuza kadar rahatsiz eder. Hareket gecmeden önce durun ve düsünün. Sabirli olun. Anlayis gösterin ve sevin.[/SIZE]