-->: BİR DEMET ŞİİR
geldim işte geldim...
hani gelmez diyordun ya ardımdan
hani gidince elini göğsüne bastırıp ağlamıştın ya
geldim işte geldim anne!
aç kapıyı bütün kapıları
üşüdüm yorgunum
ve yaralandım...
şimdi firariyim kaçağım
sevgilerden kaçıyorum...
ah anne ne kolaydı bırakıp gitmek
ne kolaydı ne kolay
geçmişi bırakıp gelmek...
hani okşardın saçlarımı dizine uzanınca
hani iki damla akıp gelirdi gözlerinden
yüreğime en derine...
ben hiç masal bilmem ki
niye söylediğin masalları unuttum anne
yoksa hiç masal anlatmadın mı bana
hani çocuktum anne
oysa şimdi kocaman adam
kocaman insan memleketim kadar
yüzümü okşardın
yüzüm gülerdi...
şimdi biraz sakalım uzun
gülmeyi beceremeyen yüzüm saklı
derin çizgiler
kederler
acılar saklı...
ben hiç ağlamazdım ya
şimdi kapındayım ağlıyorum.
ve üşüyorum anne
temmuz sıcağında üşüyorum...
geldim anne oğlun geldi...
hayırsızın geldi bırakıp gidenin geldi
saçlarımda aklarla
yasak bıyıklarım ve sakalımla
omzumda bin yıllık sevdalarla
geldim anne ben geldim...
bahçemizde akasya ağacı vardı
dalları sarkardı pencerelerden içeri
birkaç minik hayvancığımız
bir de bizim kadar küçük
gönlümüz kadar büyük evimiz
kimler çaldı anne kimler aldı...
bir çeşmemiz vardı kızardın
oğlum terli terli su içme hasta olursun...
o çeşme aksaydı da hasta olsaydım anne
al anne kapıdan içeri al
odadan içeri
gönlünden içeri
senden içeri...
ben geldim... üşüyorum
gidenler gelir mi derdin
biraz geç olsa da
gidenler geldiklerinde
geldikleri olmasa da geldim anne...
hani pek severdin karanfilleri
bir de yaz yağmurunu bir de yıldızları
bir de oğlunu...
geldim anne
yağmurla beraber
yıldızlarla beraber
oğlun geldi anne...
hani uzanacaktım dizlerine
hani ellerin okşayacaktı saçlarımı
hani gülecekti gözlerimiz
affet beni anne
biraz geç oldu belki ama geldim
geldim anne hemen yanındayım
babam da yanımızda
başını kaldırsana dokunsana baksana...
yıldızlar var
yağmur var
oğlun var...
bir de dostların bıraktığı karanfiller...
geldim anne
gitmemek üzere dönmemek üzere
geldim anne...
bırakma beni bir daha...
|