DEPLASMAN OTOBÜSÜ...
hani şu eziyet çekmekten aldığımız en büyük zevk...
günler öncesinden başlar tatlı telaş...
herkesin kafasında aynı soru; "gidelecekmi gidilmeyecekmi?"
ne farkeder abicim...biz otobüs kaldırır yine gideriz!
cebimizde ucu ucuna yetecek bir para...
ama bu paranın en önemli kısmı alkol ve sigara için ayrılır...
yemek problem değil, kuru ekmek domates peynir -fiks menü-
kalkış saati giderek yaklaşır...
kandaki adrenalin oranı giderek artar... -hele ki alkol karıştıysa...
kafalar güzelleşir, deplasman moduna girilir
ve bitmek tükenmek bilmeyen, sıra dağlar aşılan tozlu dumanlı yolculuk başlar...
tezahüratlarla başlanır her zaman yola...
herkes derdini kederini bir kenara bırakır...
zulalanan alkoller çıkarılır, sigaralar yakılır, herkes aynı şeye kadeh kaldırır...
bestelerin ardı arkası kesilmez...
arka taraf öne, öndekiler arkaya yüklenir...
arada bir kaptan anılır; "kaptan bizi şarampole yuvarla!"
saatler ilerledikce derin bir sessizlik hakim olur...
Birkaç çenebaz dışında...onlar hiç uyumaz devamlı konuşur...
-hatırlıyomusun sene 19.. şurada şunlarla kapışmıştık ne günlerdi ya!-
nerden geldiğini bilinmeyen bir ses yükselir; "yeter artık kesinde yatalım."
herkes bir köşe bulup kıvrılır...
arka camın önünü kapan şanslıdır...
çünkü otobüste ondan güzel bir yer daha bulunamaz...
en bahtsızlar ise koridora düşer...
çünkü sabaha kadar üstünde basıp geçenlerin haddi hesabı yoktur....
ama kimiside koridorda gitmekten zevk alır...neticede tribuncüyüz...
işte asıl mesele bundan sonra başlar...
kafalar cama yaslandıktan sonra derin düşüncelere dalınır...
kimisi ailesini, kimisi eşini, kimisi çocuğunu, kimisi kız arkadaşını kimisi işini...
ortam insanın geçmişini sorguladığı ve yeni düşüncelere yelken açtığı en uygun ortamdır.
boşuna dememişler;
"kim demiş içki kötülüklerin anasıdır diye, ben bütün doğrularımı alkollüyken yaptım" diye...
neden...nasıl...ne olacak sorularıyla günün ilk ışıkları belirir...
bitip tükenmek bilmeyen çiş molalarından birisi verilir...
millet yarı uyanık vaziyette aşşağı inip ihtiyacını görür...
bu arada kıçları donanlar apar topar otobüse döner -abi amma soğukmuş ya-
en yakın benzinlikte durulup nevaleler alınır,
her seferinde marketçiye aynı soru sorulur -abi ne kadar yolumuz kaldı-
herkes uyandıktan sonra yarım kalan alkol faslına devam edilir...
sabah sigaraları ateşlenir...
ufak ufak besteler patlatılır...
artık uyuyan varsa bile, uyku ona haramdır...
gidilen şehre yaklaştıkca, heyecan kat sayısı artar...
adrenalin oranı ve kalp atışları hızlanır...
otobüsün yaşlı kurtlarından birkaçı ufak çaplı vaaz verir;
"bakın arkadaşlar kimse aşşağı inmesin, taş gelirse camları dayanın, bu herifler şöyledir böyledir vb..."
ama mevzu kopunca ilk inen onlar olur genelde...
şehire girildikten sonra, emanetler zulalanır,
masum çocuk tribine girilir...
görenler süttün çıkmış ak kaşık zanneder...
polisle girilen ufak tefek diyaloglarda "abi biz uslu çocuklarız"
defalarca yapılan aramaların sonunda stada yaklaşılır...
polislerin bitmek bilmeyen zırvaları dinlendikten sonra kuyruğa girilir...
stada giren atkısı gururla açar...
hızlı bir şekilde "biz geldik" dercesine pankartlar asılır...
bu defa karşıdan bir uğultu yükselir; "hoşgeldin hoşgeldin, cehenneme hoşgeldin"
insan kafasında kurguya başlar hemen "acaba cehennem böyle biryermi?" -keşke böyle olsa-
düdük duyulur...
90dakikalık ses deneme, gırtlak patlatma seansları başlar...
hiç susmadan ardı arkası kesilmeyen besteler...atışmalar yapılır...
ara ara polis müdahale eder, arbedeye girilir...
polis her zamanki gibi jopunu kaldırıp gelecek emiri bekler,
taraftar ise eline koltugunu alıp savunma sanatını konuşturur...
karşı tribunden yeni bir uğultu yükselir..."vur vur vur"
koyan, polisin jopları değildir aslında...sistemin acizliğidir...
ama siyasete hiç girmeyelim çünkü çıkamayız...
neticede siyasetle futbolu bağdaştıramayan biriyim...
dakikalar 90'ı gösterir...
alınan bir galibiyet o yolu cennete çevirir...
mağlubiyette ise suratlar asık neden aranır...
yönetime, hocaya, taraftara edilen küfürlerin çeteresi tutulmaz...
dönüşte polis kordonunda şehirden çıkılır...
formaliteden atılan birkaç taş camları döküp,
otobüsü, deplasman otobüsü moduna sokar...
otobüsten inilir, kovalamalar başlar...taraftar-polis-taraftar...
ortalık savaş alanına döner...yaralananlar joplananlar vs vs...
iki taraftanda muhakkak yaralanan olur...
hep biz yaraladık diyen olursa bilin ki yalandır...
bütün bunlar bir nevi dönüş yolunda konuşulacak malzemeyi hazırlar...
ve dönüş yoluna başlanır...
alınan mağlubiyetse bir süre sonra unutulup yerini gırgıra şamataya bırakır...
fenomenler şova başlar...
kimisi alkole devam eder...kimisi yorgunlugun etkisiyle salıverir kendini...
güneş kendini gösterdikce gözlerini açanlar kendilerini dinlenme tesislerinde bulur...
3-4 kişi ortak bir kase çorba söyler...yanına 4-5 ekmek istenir...
bir kişi çıkıp güzellik yaparsa, kelle başına bir çorba düşer ve o insan için dua edilir...
"iyiki varsın be abi...sende olmasan aç kalıcaz..."
bu arada cukkası sağlam olanlar bir köşeye geçip et yemekleri yerler...
kaptan ise beleş yemek derdinde...
bütün bunlardan sonra şehrinin sınırları görünür...yorumlar yapılır...
"böyle bir şehir varmı ya...bu şehir gözünü seveyim abi"
insan gurur duyar kendiyle, böbürlenir...böyle bir şehir uğruna yaptıkları için.
evi yakın olanlar otobüsü durdurup evinin yolunu tutar...
her inen arkaya dönüp aynı şeyleri söyler...
beyler cümleten gazamız mübarek olsun...
kendinize iyi bakın...
|
Normal
