-->: BİR DEMET ŞİİR
Buram buram yandığım yokluğunla
Ben ve gece yine yalnız
yine sensiz....
Ne mi yapıyorum
Hasretine sarıldım sımsıkı
Özlemlerini yaşıyorum
Senle yada sensiz...
Hiç farketmez!.. hislerimle boğuşuyorum.
Bazen yüreğim taşıyor sevginle
Ne bedenime, ne yere, ne göğe sığıyor.
Bir kor ateş misali
Aşkın bende, alev alev yanıyor
Öyle yakıyor ki; su bile söndürmüyor
Esen rüzgara veriyorum kalbimi
O yanan kor ateşi söndürsün diye...
Ama nafile!...estikce alevleniyor
Öyle alevleniyor ki; kıvılcımları yüreğimden
Damarlarıma süzülüyor.
Son çare diyorum ve yanan bedenimi
Karla kaplıyorum; Serinletip dindirsin diye...
Ama yine yanıldım, yine olmadı
Eriyen kor ateşim değil, kapladığım karlardı.
Sen sakın bana dokunma
Ben yandım, bittim, kül oldum
Bir de sen yanma
Benim yangınım öyle büyük ki
Hem seni, hem de beni
Kor ateş gibi yakmaya yetiyor.
|